IN VEILIGE RICHTING

We zijn alweer een maand onderweg met onze bedrijfsvoering in 2016. De koers is ingezet. Gaan we nog in veilige richting? We hebben allemaal zo onze stokpaardjes voor dit jaar. Even een paar overdenkingen.

Jaarlijks krijgen 230.000 werknemers een arbeidsongeval, ruim 600 slachtoffers per dag dus. Jaarlijks overlijden er 80 tot 90 mensen door een bedrijfsongeval. Bijna 2 doden per week. Ook jaarlijks overlijden er zo’n 4500 mensen door slechte arbeidsomstandigheden. Denk daarbij aan blootstelling aan gevaarlijke stoffen en biologische agentia. Doordat we langer werken zal dit aantal in de toekomst oplopen, omdat de link met werkzaamheden bij ziekte sneller gelegd wordt in relatie tot uitgestelde (negatieve) effecten van bedrijfsstoffen. Maar goed, al met al dus zo’n 4600 doden per jaar door slechte arbeidsomstandigheden! Zet dat eens af tegen 600 (!) verkeersdoden per jaar. Met bijbehorende media-aandacht…

Daarnaast zijn er natuurlijk onnoemelijk veel mensen die niet als gevolg aan blootstelling komen te overlijden, maar wel inboeten aan kwaliteit van leven. Zo’n 1,8 miljoen mensen lijden aan KANS (Klachten Arm, Nek, Schouders, voorheen RSI genoemd). Stress is overigens de no1 arbeidsziekte van dit moment!

Is het dan niet heel erg gek dat er soms zo gemakkelijk over veiligheid gedacht wordt? Dat mensen spontaan met de ogen beginnen te rollen als er op veiligheid gewezen wordt? Maar daar kunnen we wat aan doen. We kunnen er op sturen. Structureel, als onderdeel van de bedrijfsvoering. Om te kunnen sturen hebben we wel wat gereedschap nodig. Dat zijn:

✓Een visie; ambitieus, lange termijn, sluit aan bij kernwaarden.
✓Een missie; concreet gemaakte visie, beantwoordt de hoe-vraag.
✓Succesbepalende factoren (SBF); de cruciale factoren voor het slagen van de missie.
✓Doelstellingen; wat wil je bereiken op korte en lange termijn.
✓Prestatie-indicatoren (PI’s); wat meet je om inzicht in je prestaties te krijgen.
✓Key-prestatie-indicatoren (KPI’s); een selectie uit de PI’s die doorslaggevend zijn.

Ze zijn ook in die volgorde tot stand gekomen als het goed is en liggen dus in het verlengde van elkaar. Zo hebben KPI’s uiteindelijk een relatie met de visie. Uit het een volgt het ander. En als het goed is, is veiligheid daarin meegenomen. Je kunt ze natuurlijk ook voor veiligheid specifiek formuleren. Dan krijg je bijvoorbeeld:

Visie
Een werkzaam leven lang (en langer!) iedereen iedere dag veilig thuiskomen.

Missie
Een goed arbobeleid om dat mogelijk te maken.

SBF
De juiste veiligheidscultuur, een arbomanagementsysteem, een adequate veiligheidsorganisatie.

Doelstellingen
Een daling in uitval, een hoge medewerkerstevredenheidscore, enz.

PI
% uitval, % langdurige uitval, % voorvalmeldingen, aantal uitgevoerde periodieke voorlichtingen, aantal meldingen vertrouwenspersonen, aantal beroepsziektemeldingen, is de RI&E actueel, enz.

Dit is iets waar je goed over na moet denken. Je maakt je doelstellingen hiermee meetbaar.

KPI’s
Dit zijn de PI’s waar je echt op wilt sturen. Dat wat de richting bepaalt. KPI’s vind ik persoonlijk lastig om vast te stellen. Dat verschilt ook per organisatie. Kies er niet meer dan 3 tot 5. Je stuurt al gauw op het verkeerde. Bedenk daarom goed waarom je ergens voor kiest en vergeet ook vooral de link met de kernactiviteiten niet uit het oog. Veiligheid hoort in de bedrijfsvoering te staan en er niet parallel naast te lopen op een zijspoor.

Uiteindelijk gaat het om het waarmaken van de visie. Een leven lang veilig thuiskomen. We werken tenslotte om te leven en niet andersom…

Ludolf

Wie is Ludolf Prins?
Ken je mijn arbogereedschap al?

Download nu gratis beleidsadvies

Signup now and receive an email once I publish new content.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )

I will never give away, trade or sell your email address. You can unsubscribe at any time.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *